εξαιτίας του ήλιου
Βρέθηκα μέσα στο ίδιο πυρωμένο ξέσπασμα. Πάνω στην άμμο, η θάλασσα αγκομαχούσε με τη γοργή και πνιχτή ανάσα των μικρών κυμάτων της. Βάδιζα αργά προς τα βράχια κι ένιωθα το μέτωπό μου να φουσκώνει κάτω απ' τον ήλιο. Όλη τούτη η ζέστη έπεφτε πάνω μου και μ' εμπόδιζε να προχωρήσω. Και κάθε φορά που ένιωθα καταπρόσωπο τη μεγάλη καυτή πνοή της, έσφιγγα τα δόντια, έκλεινα τις γροθιές μου μες στις τσέπες του παντελονιού μου, τεντωνόμουν ολόκληρος για να καταρτοπώσω τον ήλιο και τούτη τη βαριά μέθη με την οποία μ' έπνιγε. Σε κάθε λόγχισμα του φωτός που ξεπετιόταν απ' την άμμο, από ένα ξασπρισμένο κοχύλι ή από κανένα κομματάκι γυαλί, τα σαγόνια μου συσπάζονταν. Περπάτησα πολλή ώρα.
Διέκρινα από μακριά το μικρό σκοτεινό όγκο του βράχου μέσα σε μια άλω φωτός εκτυφλωτική από την άχνη της θάλασσας. Σκεφτόμουν τη δροσερή πηγή πίσω απ' το βράχο. Λαχταρούσα να ξαναβρώ το ψιθύρισμα του νερού της, λαχταρούσα να λυτρωθώ απ' τον ήλιο, την κούραση και τα κλάματα των γυναικών, λαχταρούσα, τέλος, να ξαναβρώ τον ίσκιο και την ξεκούρασή της.
σ. 66-67
Τότε ακριβώς όλα τρεμούλιασαν. Η θάλασσα ξέρασε μια πνοή βαριά και διάπυρη. Μου φάνηκε πως ο ουρανός άνοιγε διάπλατα για να ρίξει πύρινη βροχή. Ολόκληρο το είναι μου τεντώθηκε και το χέρι μου έσφιξε σπασμωδικά το περίστροφο. Η σκανδάλη υποχώρησε, άγγιξα τη γυαλιστερή κοιλιά της κάννης, κι εκεί, μέσα στον απότομο και συνάμα εκκωφαντικό κρότο, άρχισαν όλα. Τίναξα από πάνω μου τον ιδρώτα και τον ήλιο. Κατάλαβα ότι είχα καταστρέψει την ισορροπία της μέρας, την εξαιρετική σιωπή μιας ακρογιαλιάς όπου είχα περάσει ευτυχισμένες στιγμές. Τότε, πυροβόλησα άλλες τέσσερις φορές πάνω σ' ένα ακίνητο κορμί όπου οι σφαίρες βυθίζονταν χωρίς καμιά αντίδραση. Και ήταν σαν να 'δινα τέσσερα κοφτά χτυπήματα πάνω στην πόρτα της δυστυχίας.
σ. 68-69
Ο πρόεδρος ξερόβηξε λιγάκι και πολύ χαμηλόφωνα με ρώτησε αν είχα να προσθέσω κάτι. Σηκώθηκα και, καθώς ένιωθα την επιθυμία να μιλήσω, είπα, κάπως τυχαία εξάλλου, ότι δεν είχα πρόθεση να σκοτώσω τον Άραβα. Ο πρόεδρος αποκρίθηκε ότι αυτό ήταν μια διαβεβαίωση, ότι μέχρι τώρα δεν είχε κατορθώσει να κατανοήσει τη μέθοδο υπεράσπισής μου κι ότι θα ήταν ευτυχής αν, πριν ακούσει το συνήγορό μου, του διευκρίνιζα τα κίνητρα που είχαν υπαγορεύσει την πράξη μου. Είπα στα γρήγορα, μπερδεύοντας λιγάκι τα λόγια μου κι έχοντας πλήρη συναίσθηση του γελοίου, πως το έκανα εξαιτίας του ήλιου.
σ. 111-112
[Αλμπέρ Καμύ, Ο Ξένος, μτφρ. Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ / Μαρία Κασαμπαλόγλου-Ρομπλέν, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 1998]
ολόκληρο το είναι μου τεντώθηκε
