Στο βάθος τής σκέψης τού Ηράκλειτου βλέπουμε να διακρίνονται σαφώς ο πόθος και η βούληση για μια αληθινή ανθρώπινη κοινότητα η οποία πραγματοποιεί αυτό που η ανθρώπινη κοινωνία πραγματοποιεί ατελέστατα. Η απουσία παρόμοιας συμπαντικής κοινότητας, στην οποία θα μπορούσε να ενταχθεί «αρμονικώς» κι αυτός, είναι που τον θλίβει και προκαλεί τις ύβρεις που εκτοξεύει εναντίον τής μη συμπαντικής κοινότητας.
σ. 187-188
Ο Ηράκλειτος, επί μακρόν, και σχεδόν φορτικώς, επιμένει σ' αυτό το μάθημα: η ανθρωπινότητα του ανθρώπου δεν πρέπει να του επιτρέπει να αυταρέσκεται στη βρωμιά, επειδή ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ζώο.
σ. 198
[Κώστας Αξελός, Ο Ηράκλειτος και η Φιλοσοφία, μτφρ. Δ. Δημητριάδης, εκδ. Εστία, Αθήνα, 2022]
