Εκεί θα βρεις ό,τι αγαπάω πιο πολύ. Τον τόπο που αγάπησα. Εκεί που έλιωσα απ' τα όνειρα. Το χωριό μου, να υψώνεται στην πεδιάδα. Γεμάτο δέντρα και φύλλα, σαν κουμπαράς όπου φυλάξαμε τις αναμνήσεις. Θα νιώσεις πως εκεί ίσως και να 'θελες να ζεις αιώνια. Το χάραμα· το πρωί· το μεσημέρι και η νύχτα· πάντα τα ίδια· και μόνη διαφορά ο αέρας. Εκεί όπου ο αέρας αλλάζει το χρώμα των πραγμάτων· όπου η ζωή ανασαίνει σαν να 'ταν μόνο ένα μουρμούρισμα· σα να 'ταν μόνο ένα μουρμουρητό ζωής...
[Juan Rulfo, Πέδρο Πάραμο, σελ. 115, μτφρ. Έφη Γιαννοπούλου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2016]
