Πέμπτη 23 Μαΐου
Μοῦ ἀρέσει νὰ μὴ βγαίνω ἀπὸ τὸ δωμάτιό μου τόσο πολύ, ποὺ γίνεται κωμικό. Ἀναρωτιέμαι ἀπὸ ποῦ κρατάει ἡ ἀνάγκη μου γιὰ τόση ἀκινησία. Ἀπὸ πάντα προφανῶς. Τὸ σπίτι ἔπεσε ὅταν γεννήθηκα πάνω στὴν κούνια μου, τὰ χρόνια πέρασαν καὶ συνέχισα νὰ ζῶ ἐκεῖ ἀπὸ κάτω, χωρὶς νὰ σκεφτῶ νὰ ἀπομακρύνω τὰ μπάζα, τὰ δοκάρια, τὰ κεραμίδια, τὶς ταπετσαρίες καὶ τοὺς γύψους ποὺ πέσανε πάνω μου. Μοῦ συμβαίνει πάντως νὰ διακρίνω λίγο οὐρανὸ κι αὐτὸ μοῦ φτάνει γιὰ νὰ εἶμαι χορτάτος, ἐνθουσιασμένος, πλήρης.
[Christian Bobin, Αὐτοπροσωπογραφία στὸ καλοριφέρ, σελ. 35, μτφρ. Μελίνα Τανάγρη, ἐκδ. Ἀρμός, Ἀθήνα, 2017]
Ὁ Μότσαρτ γράφει γιὰ ἕνα κοντσέρτο του: «Εἶναι λαμπρό, ἀλλὰ τοῦ λείπει ἡ ἔνδεια».
σ. 39
