Ένα παιδί που πλήττει δεν είναι πολύ μακριά από τον παράδεισο – βρίσκεται στα πρόθυρα να καταλάβει πως καμία δραστηριότητα, ακόμη κι αν είναι τόσο συναρπαστική όσο το παιχνίδι, δεν αξίζει να της δίνεσαι με όλη σου την ψυχή. Η πλήξη οσφραίνεται ένα αγγελικό θήραμα κρυμμένο στο θάμνο του χρόνου – αντί να σκορπίζεσαι δρώντας, να κορδώνεσαι μιλώντας ή να αναδεύεσαι χορεύοντας, ίσως να υπάρχουν κι άλλα πράγματα να κάνεις σ' αυτή τη ζωή. Να την κοιτάζεις, απλώς.
[Christian Bobin, Αιχμάλωτος του λίκνου, σελ. 15, μτφρ. Μαρία Χρηστίδου, εκδ. ΧΑΡΑΜΑδΑ, Πάτρα, 2008]
Όταν γεννήθηκα, με ξάπλωσαν στο εσωτερικό ενός λίκνου από μαντέμι, σα μισή οβίδα. Ξαπλωμένος ανάσκελα, αιχμάλωτος του λίκνου, ατένιζα τον ουρανό, τα σιδεράδικα των αγγέλων του και τα σύννεφα που, καθώς διασκορπίζονταν, μου σπάραζαν την καρδιά.
σ. 73
