Καὶ προχωροῦσε στὴν Ἐθνικὴ Ὁδό, εἶχε καὶ ἕναν ἥλιο ἀπέναντί της καὶ προχωροῦσε μονάχη στὴν Ἐθνικὴ Ὁδὸ καὶ Πάντων μὲν μὴ φῦναι ἐπιχθονίοισιν ἄριστον μηδ᾽ ἐσιδεῖν αὐγὰς ὀξέος ἠελίου ἀμίλητη. Ὅλοι θὰ λάβουν τιμωρία ἐγὼ θὰ γινῶ Θεία Δίκη φώναξε καὶ ὁ δρόμος ἀπὸ ἀφρολέξ, ὅπου πατοῦσε τὸ πόδι της βούλιαζε λίγο, μὴ τσαλακώσω τὸ νυφικό, εὐτυχῶς ποὺ ἄφησα τὰ στέφανα στὸ παγκάρι, σκεφτόταν ἄγρια, ὅταν ἔπεσε πάνω στὸν δρόμο ἐπειδὴ φοβήθηκε μήπως ἀποκολληθεῖ ἀπὸ τὴ Γῆ καὶ πέσει στὸ γύρω χάος. Ὁλομόναχη καὶ ἁρπάχτηκε μὲ τὰ νύχια ἀπὸ τὴν ἄσφαλτο, Παναγία μου, φώναξε, ἡ Γῆ γυρίζει καὶ ὅλο φεύγει καὶ κάπου πάει κι ἐμένα με παρατάει ἐδῶ μονάχη μου, ποῦ θὰ πάω ἐγὼ μετά;
[Παῦλος Μάτεσις, Σκοτεινὸς Ὁδηγός, σελ. 78-79, ἐκδ. Καστανιώτη, Ἀθήνα, 2002]
Ἡ Μυρτάλη (ψευδώνυμο) στὰ δεκαπέντε της, μὲ ὀλιγόμηνη θητεία στὸ πορνεῖο τῆς μαντὰμ Πανδαισίας καὶ μὲ δύο φόνους ποὺ δὲν ἄφησαν ἀπάνω της κανένα ἀποτύπωμα, κατάλαβε πολλά, καὶ νωρίς, ἀπὸ τὸν κόσμο, γι᾽ αὐτὸ διάλεξε νὰ φτιάξει δική της πραγματικότητα. Κατέβηκε καὶ στὸν Ἅδη, ἄλλα δὲν τὸ κατάλαβε. Ἐπιστρέφοντας, κατάλαβε πὼς πιὸ καλὰ νὰ μὴ συνεχίσει ὡς πρόσωπο ὑπαρκτό, ἀλλὰ νὰ γίνει πλάσμα μυθιστορήματος καὶ φαντασίας. Γιατὶ ἔτσι θ᾽ ἀποφύγει δύο ἐνοχλητικὰ προβλήματα: τὸν θάνατο καὶ τὴ ζωή. Ὁ Σκοτεινὸς Ὁδηγὸς ἀκολουθεῖ τὴν ἀπολύτως προσωπική του πραγματικότητα. Ὅπως κάνει καὶ κάθε ἄνθρωπος.
(ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)
