Εμένα ωστόσο ο δαίμονας όνειρα αλλόκοτα μου στέλνει.
Τη νύχτα απόψε πλάγιαζε πλάι μου πάλι το είδωλο του,
ίδιος στην όψη όπως τη μέρα που έφυγε με τον στρατό του·
από χαρά πλημμύρισε η καρδιά μου, είπα δεν είναι όνειρο κι αυτό απατηλό, πως ήταν η αλήθεια.
[Ομήρου, Οδύσσεια, σελ. 290, μτφρ. Δ. Ν. Μαρωνίτης, εκδ. ΙΝΣ, Θεσσαλονίκη, 2006]
