Στὴν ἀρχὴ διάβαζα νύχτα μέρα. Μοῦ πέρασε ὅμως. Δὲν θά 'θελα νὰ εἶμαι πολὺ ἄδικος μὲ τὰ βιβλία. Τοὺς χρωστάω ὡραῖες στιγμές. Μὴν ξεχνᾶμε, ἀπὸ τὰ δέντρα προέρχονται καὶ καμιὰ φορὰ τὸ θυμοῦνται αὐτό· μερικὲς φράσεις κάποιων βιβλίων θροΐζουν σὰν τὰ φύλλα τῆς ἀκακίας. Ἀλλὰ περιμένω πολὺ περισσότερα. Μὴ μὲ ρωτᾶτε τί περιμένω ἔτσι. Δὲν θὰ μποροῦσα νὰ σᾶς ἀπαντήσω. Ἕνα εἶναι βέβαιο, πὼς ὅλη ἡ γραπτὴ σοφία τοῦ κόσμου δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτα γιὰ μένα· περιμένω κάτι πιὸ μεγάλο ἀπ' ὅ,τι μπορεῖ νὰ γραφτεῖ.
[Christian Bobin, Ὁ Σχοινοβάτης, σελ. 20, μτφρ. Φοῖβος Ι. Πιομπῖνος - Béatrice Connolly, ἐκδ. Κίχλη / Τὰ ἄστεγα, Ἀθήνα, 2023]
Ἡ φιλία ἔρχεται μὲ πολὺ μικρὰ πράγματα. Ἔκανα φίλο τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ κεφάλι ἀλόγου ἀντικρίζοντας τὴ μαβιὰ νύχτα τῶν γαλήνιων ματιῶν του.
σ. 12
