Είναι ακινητοποιημένοι στον μέσον της χιονισμένης πλαγιάς που προς τα κάτω συνορεύει με την πύρινη θάλασσα, ενώ προς τα πάνω εκβάλλει στον παγωμένο ωκεανό.
Το χιόνι φτάνει μέχρι τον αφαλό τους, προσπαθούν να απεγκλωβιστούν με τα χέρια, βουλιάζουν στα υδρομετέωρα, αφομοιώνονται από τους κρυστάλλους.
Έξω τα πρόσωπά τους πετρώνουν, μέσα τους όμως η θερμοκρασία ανεβαίνει, οι πάγοι λιώνουν, φυτρώνει χορτάρι, η συνομιλία τους συνεχίζεται.
Εδώ δεν παρεμβάλλεται τίποτε ανάμεσά τους, τα κελύφη τους έχουν σπάσει, η μαλακή τους ουσία αναπτύσσεται ελεύθερη στο κενό χωρίς ανάγκη προστασίας· οι δύο συναιρούνται σε έναν.
Σ' αυτό το σημείο η επικοινωνία τους με τον οργανωμένο κόσμο διακόπτεται.
[Γιάννης Μαυριτσάκης, ΣΑΚΡΑΜΕΝΤΟ, σελ. 38, εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα, 2020]
10-8-2023
