Ὅμως δ᾽ ἔγωγε ἤδη ἀπιόντων αὐτῶν, Νῦν μέν, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ Λύσι τε καὶ Μενέξενε, καταγέλαστοι γεγόναμεν ἐγώ τε, γέρων ἀνήρ, καὶ ὑμεῖς. ἐροῦσι γὰρ οἵδε ἀπιόντες ὡς οἰόμεθα ἡμεῖς ἀλλήλων φίλοι εἶναι —καὶ ἐμὲ γὰρ ἐν ὑμῖν τίθημι— οὔπω δὲ ὅτι ἔστιν ὁ φίλος οἷοί τε ἐγενόμεθα ἐξευρεῖν.
Ἐγὼ ὅμως, καθὼς ἔφευγαν πιὰ τὰ παιδιά, Νά λοιπόν, τοὺς εἶπα, Λύσι καὶ Μενέξενε, ποὺ ντροπιαστήκαμε καὶ ἐγώ, γέρος ἄνθρωπος, καὶ ἐσεῖς. Φεύγοντας, ὅλοι αὐτοὶ γύρω θὰ ποῦν γιὰ μᾶς —βάζω καὶ τὸν ἑαυτό μου μ᾽ ἐσᾶς— ὅτι ἔχουμε τὴν ἰδέα πὼς εἴμαστε φίλοι, τί εἶναι ὅμως ὁ φίλος δὲν μπορέσαμε, θὰ ποῦν, νὰ τὸ βροῦμε.
[Πλάτωνος, Λύσις, σελ. 74, μτφρ. Ν.Μ. Σκουτερόπουλος, ἐκδ. Καρδαμίτσα, Ἀθήνα, 2009]
