Τρίτη δε ἀπὸ Μουσῶν κατοκωχή τε καὶ μανία, λαβοῦσα ἁπαλὴν καὶ ἄβατον ψυχήν, ἐγείρουσα καὶ ἐκβακχεύουσα κατά τε ᾠδὰς καὶ κατὰ τὴν ἄλλην ποίησιν, μυρία τῶν παλαιῶν ἔργα κοσμοῦσα τοὺς ἐπιγιγνόμενους παιδεύει· ὃς δ᾽ ἂν ἄνευ μανίας Μουσῶν ἐπὶ ποιητικὰς θύρας ἀφίκηται, πεισθεὶς ὡς ἄρα ἐκ τέχνης ἱκανὸς ποιητὴς ἐσόμενος, ἀτελὴς αὐτός τε καὶ ἡ ποίησις ὑπὸ τῆς τῶν μαινομένων ἡ τοῦ σωφρονοῦντος ἠφανίσθη.
245α
Ἀλλὰ καὶ ἕνα τρίτο εἶδος θεϊκῆς μέθης καὶ μανίας ἔρχεται ἀπὸ τὶς Μοῦσες καί, ἐὰν κυριέψει μιὰ τρυφερὴ κι ἀνέγγιχτη ψυχή, τῆς παίρνει τὰ μυαλὰ καὶ τὴ μεθάει γιὰ τραγούδια καὶ ἄλλη ποίηση, καὶ ἐξυμνώντας τὰ μύρια κατορθώματα τῶν προγόνων διδάσκει τὶς γενιὲς ποὺ ἔρχονται μετά· ἀντιθέτως, ὅποιος φθάνει στὶς πύλες τῆς ποίησης χωρὶς τὴ μανία τῶν Μουσῶν, πιστεύοντας πὼς τάχα θὰ γίνει ἄξιος ποιητὴς χάρη σὲ κανόνες τεχνικούς, μένει λειψός, καὶ τὴν ποίησή του, τούτου τοῦ γνωστικοῦ, τὴν ἐξαφανίζει ἡ ποίηση ἐκείνων τῶν κυριευμένων ἀπὸ τὴ θεϊκὴ μανία.
[Πλάτων, Φαίδρος, σελ. 78-79, μτφρ. Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, ἐκδ. Πόλις, Αθήνα, 2015]
