Μᾶς φέρνει κοντύτερα, πιστεύω, στὴν πιὸ μυστήρια καὶ ἄφατη οὐσία αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς ὕπαρξής μας. Ὁ θάνατος καθρεφτίζει τὰ βάθη τῆς ζωῆς, βάθη ἀπροσμέτρητα ἀλλ᾽ οὐδέποτε ἀνώδυνα, καὶ γιὰ νὰ εἶμαι εἰλικρινής, ποτὲ δὲν ἔχω αἰσθανθεῖ τόσο «ἄνθρωπος» –μὲ ὅ,τι μπορεῖ αὐτὸ νὰ σημαίνει– ὅσο ὅταν ἰλιγγιῶ καὶ χάνομαι μπροστὰ στὸ συμβὰν τοῦ θανάτου.
[Ζυράννα Ζατέλη, Ἡδονὴ στὸν κρόταφο, σελ. 80-81, ἐκδ. Καστανιώτη, Ἀθήνα, 2011]
