Σε μια από τις συζητήσεις μας για το βιβλίο, ρώτησα τη Μαργαρίτα τι είναι τελικά αυτά τα κείμενα, που ξεκινούν ως εφηβικό ημερολόγιο, γραμμένο με την πένα ενός ξεχωριστού κοριτσιού, για να καταλήξουν σε τετράδια εργασίας ενός ανθρώπου που έχει συνειδητοποιήσει πια ότι το γράψιμο είναι η ζωή του. «Δεν είναι ημερολόγιο», μου είπε, «είναι σαν έλικας, γιατί γυρίζει συνέχεια γύρω απ' τον εαυτό του. Όλα τα βιβλία είναι σαν έλικας που γυρίζει γύρω από τον εαυτό του».
Βασίλης Κιμούλης
[Μαργαρίτα Καραπάνου, η ζωή είναι αγρίως απίθανη, σελ. 422, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2008]
