Πιστεύω ότι ένα κείμενο δεν τελειώνει ποτέ. Ένα κείμενο τελειώνει με μια πράξη βίας. Θεωρώ την δημοσίευσή του σαν μια πράξη βίας. Σαν ένα είδος λογοκρισίας. Γιατί ακριβώς ένα κείμενο δεν τελειώνει, όπως δεν τελειώνουν όλα τα γεγονότα της ζωής μας, που μπορούμε συνέχεια να τα αναπλάθουμε, να τα θυμόμαστε, να τα ξαναζούμε. Το ίδιο συμβαίνει και μ' ένα κείμενο. Τώρα, αν κάποτε αυτό το πράγμα βγαίνει, δημοσιεύεται, επαναλαμβάνω, αυτό ––και κυριολεκτώ–– είναι μια πράξη βίας πάνω σ' ένα ζωντανό σώμα που ξαφνικά εγώ αποφασίζω να το σταματήσω, να το τελειώσω.
[Γιώργος Χειμωνάς, Ποιον φοβάται η Βιρτζίνια Γουλφ, σελ. 29, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 1995]
