Ήταν δυο δάση αντικριστά, μάτια με μάτια. Αέρας κι άνεμος βαρύς πέρναγε μέσα τους, μα εκείνα ασάλευτα. Κοιτάγανε μονάχα το ένα τ' άλλο και σωπαίνανε, σωπαίνανε και τα πουλιά μες στα φυλλώματα. Ήταν σα να μην ήταν. Ξημέρωνε και νύχτωνε, και μόνο η ανάσα τους τα πρόδινε που όλο βάραινε και βάραινε... Ώσπου δεν άντεξαν με τέτοια ανάσα ρόγχο. Πρώτα το ένα έπεσε στα γόνατα, έτρεξε τ' άλλο και τ' αγκάλιασε, στην αρχή σφιχτά και ύστερα σφιχτότερα, μέχρι που χωνεύτηκαν κορμοί, κλαδιά και φύλλα καταπράσινα. Και δεν ξεχώριζες ποιο δάσος ήταν ποιο γιατί, εκεί που ήταν δύο, τώρα μονάχα ένα γονατισμένο, ένας κι ο ίσκιος τους άστραφτε κι άστραφτε μαζί τους κι ο κόσμος, σαν την πρώτη φορά πήρε ν' αναδύεται και σαν απ' την αρχή να γυρίζει.
[Άκης Δήμου, Τα δάση στα γόνατα – Μια διαδρομή στη σκιά του Παλαιού των Ημερών του Παύλου Μάτεσι, σελ. 38-39, εκδ. Σοκόλη, Αθήνα, 2019]
