ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΠΡΩΪΟΥ
Ἐδῶ ἂς σταθῶ. Κι ἂς δῶ κ᾽ ἐγὼ τὴν φύσι λίγο.
Θάλασσας τοῦ πρωϊοῦ κι ἀνέφελου οὐρανοῦ
λαμπρὰ μαβιά, καὶ κίτρινη ὄχθη· ὅλα
ὡραῖα καὶ μεγάλα φωτισμένα.
Ἐδῶ ἂς σταθῶ. Κι ἂς γελασθῶ πὼς βλέπω αὐτὰ
(τὰ εἶδ᾽ ἀλήθεια μιὰ στιγμὴ σὰν πρωτοστάθηκα)·
κι ὄχι κ᾽ ἐδῶ τὲς φαντασίες μου,
τὲς ἀναμνήσεις μου, τὰ ἰνδάλματα τῆς ἡδονῆς.
[Κ. Π. Καβάφη, Ποιήματα, σελ. 54, ἐκδ. Ἴκαρος, Ἀθήνα, 1984]
