Ας μας επιτραπεί ν' αρχίσουμε ετούτη την εισαγωγή εκφράζοντας τη βεβαιότητα πως το σχέδιο του Χαλεπά όχι μόνο είναι ισότιμο με την υψηλότερη έκφραση της γλυπτικής του, αλλά αποτελεί μιαν αυτόνομη και παράλληλη καλλιτεχνική οντότητα.
Μπορεί να πει κανείς χωρίς δισταγμό πως το νήμα που συμπλέκει το σύνολο του έργου του Χαλεπά, τόσο από πλευράς γλυπτικής όσο και από πλευράς προσωπικής έκφρασης, ως συνολική σύλληψη και ως επιμέρους αποτύπωση της σύλληψης αυτής σε δημιουργική και καλλιτεχνική διαδικασία, είναι το σχέδιο.
σ. 13
Από την αρχή της δεκαετίας του '20, οι περισσότεροι πνευματικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες και τεχνοκριτικοί, θα επισημάνουν την πνευματική και καλλιτεχνική αξία και το νεωτερικό και ελεύθερο επίτευγμα που αποτελεί και υποδεικνύει η δεξιότητα της χειρονομίας του, η λιτότητα των γραμμών του, η οξυδέρκεια της εκ του φυσικού παρατήρησης και η συντομία και σβελτάδα με τις οποίες πάει, μέσα από τη γραμμή, κατευθείαν στην ουσία των πραγμάτων.
σ. 14
Το σχέδιο του Χαλεπά κρύβει μέσα του μια τέτοια δαιμονική αθωότητα, μια δυνατότητα αναστροφής, όπως κάθε ουσιαστικός ορίζοντας, όπως κάθε παιχνίδι ζωής και θανάτου.
σ. 17
[Ντένης Ζαχαρόπουλος, Το σχέδιο του Χαλεπά ή «Η ανασύνδεση του νοός» – Eισαγωγή στο: Γιανούλη Χαλεπά, 142 Ελεύθερα Σχέδια, εκδ. Ύψιλον, Αθήνα, 2007]
