Βρίσκουμε στὸν Βάϊγκελ ἕνα ἀποκαλυπτικὸ χωρίο γιὰ τὴν κατανόηση τῆς διαφορᾶς μεταξὺ ἀποφατικῆς καὶ καταφατικῆς θεολογίας: «Μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε τὸ Θεὸ εἴτε μόνο, στὸ ἀπόλυτο, ἔξω ἀπὸ ὅλα τὰ πλάσματα, ἔτσι ὅπως εἶναι κρυμμένος στὴν ἑνότητά του, εἴτε ἐν σχέσει πρὸς τὰ πλάσματα, ἔτσι ὅπως φέρεται καὶ ἐμφανίζεται στὴν Ἀποκάλυψη μὲ τὸ πλάσμα του. Ἄν τὸν πάρουμε κατὰ τρόπο ἀπόλυτο, μόνος, ἀποσπασμένος ἀπὸ κάθε πλάσμα, ὁ Θεὸς εἶναι καὶ παραμένει ἀπρόσωπος, ἐκτὸς χρόνου καὶ τόπου, χωρὶς ἐνέργεια, χωρὶς βούληση, χωρὶς αἴσθημα, κι᾽ ἔτσι δὲν εἶναι μήτε Πατήρ, μήτε Υἱός, μήτε Ἅγιο Πνεῦμα· εἶναι ἡ ἴδια ἡ αἰωνιότητα ἐκτὸς χρόνου, πλανᾶται καὶ κατοικεῖ ἐν αὐτῷ σ᾽ ὅλους τοὺς τόπους, δὲν ἐνεργεῖ, δὲ θέλει τίποτα καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ τίποτα. Ἀλλὰ ἄν τὸν πάρουμε σχετικά, δηλαδὴ ἐν σχέσει μὲ τὸ πλάσμα καὶ μέσω αὐτοῦ, γίνεται προσωπικός, ἐνεργός, ποὺ βούλεται καὶ ἐπιθυμεῖ, δοκιμάζει αἰσθήματα... Ἔτσι γίνεται Πατὴρ καὶ γίνεται Υἱὸς κι εἶν᾽ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Υἱός. Γίνεται Ἅγιο Πνεῦμα κι εἶν᾽ αὐτὸς ὁ ἴδιος τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἐνεργεῖ καὶ θέλει νὰ δημιουργήση ὅλα τὰ πράγματα».
[Νικολάι Μπερντιάεβ, Πνεῦμα καὶ Πραγματικότητα, σελ. 171, μτφρ. Ἀντιγόνη Χατζηθεοδώρου, ἐκδ. Οἱ Ἐκδόσεις τῶν Φίλων, Ἀθήνα, 1968]
