Σκουπίδια πέραν της ατμοσφαίρας
Θυμάμαι αδερφέ Αντονιόνι, στο Ζαμπρίνσκι Πόιντ
να βομβαρδίζει η φοιτήτρια μέσα στο μυαλό της
χμ... τον καπιταλισμό της.
Θυμάμαι και κοτόπουλα θυμάμαι κι επιπλώσεις
χρυσά μαχαιροπήρουνα και κτίρια σ' εκπτώσεις
να αιωρούνται μόνο μέσα στο μυαλό της
χα χα... στο χιπισμό της
Μικρή είχα δει σε όνειρο εφιαλτικό
πως ζούσα μ' ένα άλλο παιδί
σε γυάλινο διαστημικό κλουβί
και άνθρωποι νεκροί
ανέβαιναν από τη γη ντυμένοι με κουστούμια
γκρι...
κι όσο ανέβαιναν τόσο φούσκωναν
άμορφες μάζες νέων αστερισμών
συγκρούσεις με το καθαρό μας το γυαλί
άμορφες μάζες νέων αστερισμών
ρακοσυλλέκτες διαστημικοί
κρυσταλλοποιημένα ούρα αστροναυτών...
Σε θυμάμαι ξανά αδερφέ Αντονιόνι
σήμερα ενώ πληροφορούμαι
πως τα σκουπίδια αυτής της σφαίρας
έμπειροι επιστήμονες εξαπολύουν
πέραν της ατμοσφαίρας...
Προς το παρόν γελάω καθώς τα νοιώθω
να αιωρούνται με καθωσπρεπισμό
βαρειά εσπέρα σχηματίζουν
«το νέο αστερισμό των σκουπιδιών».
Πες μου ε πες μου Αντονιόνι, το πεπρωμένο
εκείνων των παιδιών
που γεννηθήκαν και θα γεννιούνται
κάτω από τον αστερισμό των σκουπιδιών.
Κάτω από τον μαγνητισμό των απορριμάτων
ποιο το περιεχόμενο των ποιημάτων
«η αγάπη τους για την ωραία ή για το τέρας;»
[Λένα Πλάτωνος, Τα λόγια μου, σελ. 69-70, εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα, 2005]
