Ὅλα τὰ πραγματικὰ γεγονότα ποῦ μοῦ ἱστόρησαν ἐκεῖνοι ποῦ ἐγνώρισαν τὸν Ποιητή, μὲ πείθουν, πῶς ἐφοβόταν πάντα τὴν πραγματικότητα, ἔτρεμε μήπως χάσει τὴν ποίηση ποῦ τοῦ ἔδινε τὴν ὑψηλὴν εὐτυχία, τὴ διαρκέστερην ἱκανοποίηση, ὅπως σὲ κάθετί, ἔτσι καὶ στὸν ἔρωτα, γιατὶ τέτοιο ἦταν τὸ φυσικό του.
[Κώστα Καιροφύλα, Ὁ ἄγνωστος Σολωμός, σελ. 183, ἐκδ. Στοχαστή, Ἀθήνα, 1927]
