Είμαι το διαμελισμένο σου κορμί. Σ' έναν καθρέφτη, ψηλά στο ταβάνι, σε κοιτάω. Δάκρυα στα μάγουλά μου, σαν να πέφτει βροχή απ' τον ουρανό. Ένας άντρας. Ξαπλωμένος πάνω σου. Δεν διακρίνεσαι πια καθόλου. Το πρόσωπό μου, τα μαλλιά μου, φαίνονται περίεργα στον καθρέφτη. Σαν έργο του Πικάσο. Ο άντρας ξαπλώνεται ανάσκελα, ανοίγει τα χέρια, τα πόδια. Πρέπει να τον ευχαριστήσεις. Γινόμαστε ένα τεράστιο χταπόδι που αναπνέει. Δεν ξέρω πια πού είμαι, ποια είμαι. Τώρα, δάκρυα ηδονής κυλάνε στα μάγουλά μου. Σκέφτομαι τα σκυλιά. Πρέπει να τα ταΐσω...
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μαμά, σελ. 37, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2004]
