Διαθέτοντας οξύτατη και υπέροχη αίσθηση και φαντασία, αποτυπώνει στο πνεύμα το αντικείμενο στο οποίο προσηλώνεται. Το αποσυνθέτει και ταυτόχρονα το ανασυνθέτει, διεισδύοντας στην ουσία και δρέποντας την αλήθεια χωρίς να το επιζητήσει. Η αλήθεια μπαίνει μέσα του, φυσιολογικά, με τη μορφή μιας περιεκτικής ιδέας.
[Νικόλαος Μάντζαρος, Σημειώσεις για τον Κόμητα Σολωμό, σελ. 61, μτφ. Νίκιας Λούντζης, περιοδικό Περίπλους, διπλό τεύχος 46-47, Ιούλιος 1998 - Φεβρουάριος 1999, Αθήνα]
