Ο Ζακ ήταν συγγραφέας. Με πήρε μια μέρα τηλέφωνο. Η φωνή του ήταν τόσο γλυκιά και τόσο sexy, που σχεδόν λιποθύμησα.
— Θέλω να σε γνωρίσω, είπε. Είσαι τόσο όμορφη, ξανθιά, μ' αυτό το πράσινο πύρινο βλέμμα, πρέπει να σε δω αμέσως.
— Ζακ, έλα να μείνεις λίγες μέρες στο σπίτι. Συγγραφέας εσύ, συγγραφέας κι εγώ, θα κάνουμε ωραία παρέα.
Ο Ζακ ήρθε από τη Φλώρινα με τρένο. Χιόνιζε σ' όλο το ταξίδι, ήρθε παγωμένος. Χτύπησε το κουδούνι. Βλέπω έναν κούκλο δύο μέτρα, με τέλεια μύτη.
— Μα εσύ δεν είσαι ξανθιά, έχεις μαύρα μαλλιά, κι είσαι χοντρή με προγούλι.
— Ζακ, δεν πρόλαβα να σ' το πω, έχω αλλάξει.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μαμά, σελ. 17, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2004]
