ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ
Γλυκύτατη φωνή βγάνει η κιθάρα,
και σε τούτην την άφρασθη αρμονία
της καρδιάς μου αποκρίνεται η λαχτάρα.
Γλυκέ φίλε, είσαι συ, που με τη θεία
έκσταση του Οσσιανού εις τ' ακρογιάλι
εμψυχώνεις τερπνά την ησυχία.
Κάτσε· ωδήν ας υψώσουμε εις τα κάλλη
της σελήνης· εκείνη εσυνηθούσε
ο τυφλός ποιητής συχνά να ψάλλει.
Μου φαίνεται, τον βλέπω που ακουμβούσε
σε μιαν ετιά, και η σελήνη ωστόσο
στα γένια τα ιερά λαμποκοπούσε.
Αφ' το Σκοπό νά που προβαίνει· ω, πόσο
συ τη νύχτα τερπνά παρηγορίζεις!
Ύμνον παθητικόν θε να σου υψώσω.
Παθητικόν σα εσένα, όταν λαμπίζεις
στρογγυλή μεσουράνια, και το φως σου
σε ταφόπετρα ολόασπρη αποκοιμίζεις.
[Διονύσιος Σολωμός, Ποιήματα και Πεζά, σελ. 53, φιλολογική επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2008]
και σε τούτην την άφρασθη αρμονία
της καρδιάς μου αποκρίνεται η λαχτάρα
εμψυχώνεις τερπνά την ησυχία
