Η ΑΓΝΩΡΙΣΤΗ
Ποια είναι τούτη
που κατεβαίνει
ασπροεντυμένη
οχ το βουνό;
Τώρα που τούτη
η κόρη φαίνεται
το χόρτο γένεται
άνθι απαλό·
κ' ευθύς ανοίγει
τα ωραία του κάλλη
και το κεφάλι
συχνοκουνεί·
κ' ερωτεμένο,
να μη το αφήσει,
να το πατήσει
παρακαλεί.
Κόκκινα κι' όμορφα
έχει τα χείλα
ωσάν τα φύλλα
της ροδαριάς,
όταν χαράζει
και η αυγούλα
λεπτή βροχούλα
στέρνει δροσιάς.
Και των μαλλιώνε της
τ' ωραίο πλήθος
πάνου στο στήθος
λάμπει ξανθό·
έχουν τα μάτια της
οπού γελούνε
το χρώμα πού 'ναι
στον ουρανό.
Ποια είναι τούτη
που κατεβαίνει
ασπροεντυμένη
οχ το βουνό;
[Διονύσιος Σολωμός, Ποιήματα και Πεζά, σελ. 58-59, φιλολογική επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2008]
Τώρα που τούτη
η κόρη φαίνεται
το χόρτο γένεται
άνθι απαλό
