i'm so sorry
(ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ)
Ο Προφήτης είδε. Μα ποιος ήταν αυτός; Δεν έχει σημασία. Όμως ο Προφήτης είδε. Ήρθε κι' άγγιξε ψυχή την ψυχή και δεν μπήκε ανάμεσα στις δυο τους κανένα θαύμα της γης ή τ' ουρανού. Η οραματική δύναμη της μιας αγκάλιασε την άλλη, που ήτανε βαθιά ουσία παρθενική, όπως το φως του ήλιου αγκαλιάζει το ρόδο. Στο αγνάντεμα της Παράδεισος γεμάτη από τους ίδιους της τους θησαυρούς. Πώς να τους πω με λόγια και να τους αναμνήσω; Ίσως καλύτερα να σωπάσω και να βλέπω. Ώ, αν κατά σένα, κρίνο της Ιεριχώς, ώ, αν κατά σένα, κρίνο της Εδέμ, γυρνούσε η πλάση καταβακχευμένη από χαρά, ολότρεμη από αγάπη, κι' από το κομμάτι της το παραμικρότερο, όπως η πέτρα, ώς το μεγαλύτερο, όπως ο ήλιος, πρόσφερε στολίδια και στεφάνια στη θεϊκή σου μορφή· αν τ' αστέρια ένα ένα έπαιρναν φωνή και σε καλούσαν με τ' όνομά σου και σε χαιρετούσαν βασίλισσα της ομορφιάς και της χάρης· ούτε κι έτσι δε θ' αντιζύγιαζαν τα όσα είδα εγώ με τα μάτια της ψυχής. Κόσμος μεστός και κόσμους και θάματα, που με στενεύει να πιστέψω σε κάτι που βρίσκεται έξω από μας και με λυτρώνει από την άβυσσο της ύλης, που δε θα με κρατά πια μέσα στο παντοδύναμο σφιχταγκάλιασμά της. Η Χάρη έπεσε από το στήθος του Μεγάλου Τεχνίτη στο δικό σου, κι απ' το δικό σου στο δικό μου, όπου μπήκε, ξένος αναπάντεχος, και το θεοποίησε. Ίσως τούτο μου δώση το κλειδί για όλα τα μυστήρια, κι' εγώ θα τα ξεσκεπάσω όλα πέρα για πέρα στη σαστισμένη γη. Ώ παρθένα των παρθένων, αν τούτος ο δικός σου ο έβδομος ουρανός με τ' αμέτρητα θάματα, αγγελικά πλασμένα, ξέχυνε τη μελωδία του, κι αν λίγη καν μπορούσε φτάση ώς τη ζωντανή κατάρα των κάτεργων της κόλασης, θ' αφανιζόντανε τούτα μονομιάς, κι' οι απελπισμένοι θα μετάλλαζαν αιωνιότητα. Αιωνιότητα; Στη λέξη αυτή ποιος μαύρος στοχασμός έρχεται να με ταράξη; Αν τόσο καλό χανότανε (κι' ένας ακάθαρτος στοχασμός θάφτανε για να το κάμη να χαθή), τι θάκανε ο Προφήτης που είδε; Θα θρηνούσε όσο του έμενε να ζήση ακόμα, ξαστοχώντας όλα και τον εαυτό του· κι' αν ύστερ' από το θάνατο του πρόσφεραν τις πηγές της ζωής, θα τους γύριζε τις πλάτες, για να θρηνήση για ένα μέρος ακόμη από την αιωνιότητα.
[Διονυσίου Σολωμού, ΑΠΑΝΤΑ - Τόμος δεύτερος / Παράρτημα - ΙΤΑΛΙΚΑ (Ποιήματα και Πεζά), σελ. 119-120, μτφ. Λίνου Πολίτη με συνεργασία Γ. Ν. Πολίτη, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1991]
Με το σχεδίασμα αυτό το τόσο μεστό από υψηλά νοήματα ποιητικά τελειώνουμε την επισκόπησή μας. Είδαμε πόσο κατέχει τον ποιητή όλη την τελευταία αυτή περίοδο της ζωής του η έμμονη ιδέα για τα μυστήρια και τ' απόκρυφα της ζωής και για το πώς θα του αποκαλυφθούν. Τον παρακολουθήσαμε να πλανιέται ώς τα σκοτεινά βασίλεια του Άδη, με τον Ορφέα, με τη Σαπφώ, για να μπορέσει να λύσει τα μυστικά τούτα. Όμως εδώ ένα φως ιλαρύνει τη μυστική του αναζήτηση, μια παραδείσια ευδαιμονία σα να πηγαίνει να του αποκαλυφθεί. Ο Προφήτης είδε, και στο αγνάντεμα αυτό της Παράδεισος μια σκέψη παρήγορη τον φαιδρύνει, που ί σ ω ς —πώς μπορούσε να πει: ασφαλώς; όμως κι αυτό το «ίσως» πόση δύναμη κρύβει!— ί σ ω ς αυτό να του δώσει το κλειδί για όλα τα μυστήρια.
[...] Στο βάθος τούτα τα ύστερα σχεδιάσματα σα να μας μαρτυρούν μια αποκαλυπτική κοινωνία του ποιητή με το θείο
[Λίνου Πολίτη, Γύρω στον Σολωμό, σελ. 317, εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα, 2009]
Με το σχεδίασμα αυτό το τόσο μεστό από υψηλά νοήματα ποιητικά τελειώνουμε την επισκόπησή μας. Είδαμε πόσο κατέχει τον ποιητή όλη την τελευταία αυτή περίοδο της ζωής του η έμμονη ιδέα για τα μυστήρια και τ' απόκρυφα της ζωής και για το πώς θα του αποκαλυφθούν. Τον παρακολουθήσαμε να πλανιέται ώς τα σκοτεινά βασίλεια του Άδη, με τον Ορφέα, με τη Σαπφώ, για να μπορέσει να λύσει τα μυστικά τούτα. Όμως εδώ ένα φως ιλαρύνει τη μυστική του αναζήτηση, μια παραδείσια ευδαιμονία σα να πηγαίνει να του αποκαλυφθεί. Ο Προφήτης είδε, και στο αγνάντεμα αυτό της Παράδεισος μια σκέψη παρήγορη τον φαιδρύνει, που ί σ ω ς —πώς μπορούσε να πει: ασφαλώς; όμως κι αυτό το «ίσως» πόση δύναμη κρύβει!— ί σ ω ς αυτό να του δώσει το κλειδί για όλα τα μυστήρια.
[...] Στο βάθος τούτα τα ύστερα σχεδιάσματα σα να μας μαρτυρούν μια αποκαλυπτική κοινωνία του ποιητή με το θείο
[Λίνου Πολίτη, Γύρω στον Σολωμό, σελ. 317, εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα, 2009]
