Όμως τώρα κάτι άλλο επίμονα βασανίζει το νου του ποιητή· είναι χαρακτηριστικό πόσο στα ποιήματα της τελευταίας δεκαετίας σταθερά ξαναγυρίζει η λέξη μυστήριο, κι ακόμη, απόκρυφο, μυστικό. [...] Κι ακόμη μια βασανιστική αγωνία για την αποκάλυψη του μυστηρίου αυτού, για την αποκάλυψη της Αλήθειας, που μένει κι αυτή μυστήριο. [...]
Νιώθουμε πως τον ποιητή τον τυραννά γενικότερα μια αμφιβολία και πιο πολύ (όπως λέει ο ίδιος στην «Donna Velata») που δεν μπορεί να την ξεδιαλύνει. Στην κορυφή της πνευματικής του δημιουργίας νιώθουμε σα να έχει περάσει πέρ' από τα σύνορα της γνώσης, στη σφαίρα όπου κυριαρχεί η αμφιβολία, ή το μυστήριο· όμως και η διαίσθηση πως μπορεί να βρει τη λύση των βασανιστικών προβλημάτων, την αποκάλυψη της Αλήθειας.
Νιώθουμε πως τον ποιητή τον τυραννά γενικότερα μια αμφιβολία και πιο πολύ (όπως λέει ο ίδιος στην «Donna Velata») που δεν μπορεί να την ξεδιαλύνει. Στην κορυφή της πνευματικής του δημιουργίας νιώθουμε σα να έχει περάσει πέρ' από τα σύνορα της γνώσης, στη σφαίρα όπου κυριαρχεί η αμφιβολία, ή το μυστήριο· όμως και η διαίσθηση πως μπορεί να βρει τη λύση των βασανιστικών προβλημάτων, την αποκάλυψη της Αλήθειας.
Αυτός ο κόσμος του μυστηρίου μπορεί να είναι στη φαντασία του ποιητή ο ίδιος με τον Άδη, τον κόσμο των νεκρών.
[Λίνου Πολίτη, Γύρω στον Σολωμό, σελ. 304-305, εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα, 2009]
