Η ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΣΙΑ
Μοναστηρίσια μου όμορφη, εδώ είμαι και κοιτάω·
πρόβαλε 'κει στα κάγκελα, να ιδείς που τραγουδάω.
Βγαίνει για σε γλυκύτατος απ' την καρδιά μου ο στίχος·
ας τον αφήνει να περνά και ας μη ζηλεύει ο τοίχος.
Κάμε να φύγεις, αν μπορείς· έλα να σε φιλήσω·
με το φιλάκι μοναχά τη φλόγα μου θα σβήσω.
Μοναστηρίσια μου όμορφη, εδώ έλα και στοχάσου
πως δε θα κάμω να χαθεί, αθώα μου, η παρθενιά σου.
ΑΝΘΟΥΛΑ
Αγάπησέ με, Ανθούλα μου, γλυκιά, χρυσή μου ελπίδα,
καθώς κ' εγώ σ' αγάπησα την ώραν οπού σ' είδα.
Είχες τα μάτια σου γυρτά στα πράσινα χορτάρια
κ' η λύπη σου τα εστόλιζε με δυο μαργαριτάρια.
Τη μάνα σου θυμούμενη εδάκρυζες, Ανθούλα
γιατί στον κόσμο σ' άφησε μονάχη κι' ορφανούλα.
Α, ναι, φυλάξου, αγάπη μου, του κόσμου από την πλάνη,
οπού με λόγια δολερά τόσα κοράσια χάνει...
Πού πας μονάχη κ' έρημη, αθώα περιστερούλα!
Βρόχια πολλά σου σταίνουνε· έλα μαζί μου Ανθούλα.
[Διονύσιος Σολωμός, Ποιήματα και Πεζά, σελ. 45, φιλολογική επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2008]
Βγαίνει για σε γλυκύτατος απ' την καρδιά μου ο στίχος·
Είχες τα μάτια σου γυρτά στα πράσινα χορτάρια
Α, ναι, φυλάξου, αγάπη μου, του κόσμου από την πλάνη
