ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΝΕΨΙΑΣ
Καθώς μένεις εις το νου μου,
όσο ζω, και εις την καρδιά,
μείνε, τέκνο του αδελφού μου,
εις τα μάτια μου ομπροστά.
Μείνε· επάλευε το σώμα,
η ψυχή σου για να εβγεί,
και εσυχνάνοιγες το στόμα
και δεν ήξερες γιατί.
Λίγο εχάρηκες το φως σου,
αφού επέρασες γλυκά
απ' τα σπλάχνα της μητρός σου
στου πατρός την αγκαλιά.
Γλυκοί εστάθηκαν και πλάνοι
των γονιών σου οι στοχασμοί,
γάμου εβλέπανε στεφάνι
κι' άλλο εφόρεσες εσύ.
[Διονύσιος Σολωμός, Ποιήματα και Πεζά, σελ. 135, φιλολογική επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2008]
