Η πυκνότητα και η ελλειπτικότητα του λόγου που εκφέρετε, πιστεύετε πως είναι στοιχεία που σας οδηγούν έξω από τα όρια της πεζογραφίας, προς τον χώρο της ποίησης, ή, έστω, προς μία ενδιάμεση κατάσταση αταξινόμητης «κειμενικής» γραφής;
Ο τρόπος της γραφής μου ενσωματώνεται στον γενικό τρόπο της ζωής μου σε τέτοιο βαθμό, ώστε να πλεονάζει και να γίνεται τρόπος ζωής. Γιατί πιστεύω ότι έργο και ζωή ενός δημιουργού είναι δύο χωριστά πράγματα, χωριστά και αντίπαλα, που η συνύπαρξή τους επιβάλλει την μείωση αυτού που συνήθως αποκαλούμε «ατομική» ζωή. Πιστεύω ότι μοίρα του δημιουργού — καθώς ογκώνεται, ολοκληρώνεται το δημιούργημά του — είναι να εκλείπει ως συγκεκριμένο άτομο, το έργο του να εκτοπίζει και να καταργεί την, εκτός τέχνης, υπόσταση και πραγματικότητά του. Το έργο αναπτύσσεται εις βάρος του εαυτού, ο συγγραφέας δεν υπήρξε ποτέ, αντί γι' αυτόν υπάρχουν αυτά που έγραψε. Αυτή η ταύτιση της γραφής (και θα ορίσω πιο κάτω την έννοια που δίνω στην γραφή) και ατομικής ζωής, αυτή η κυριάρχηση της γραφής ως του μοναδικού τρόπου ζωής, εξηγείται αμέσως από το βασικό γεγονός ότι κάθε ημέρα μου είναι πάντοτε μία α π ό τ η ν α ρ χ ή επανάληψη της ιστορίας μου — τίποτε δεν έμαθα, τίποτε δεν διδάχθηκα, καμμία μνήμη δεν με βοηθά, πρέπει, πάντα, να αρχίζω την ζωή μου.
Πρέπει λοιπόν να α ρ χ ί ζ ω και τον λόγο μου. Κάθε φορά που γράφω, πρέπει να ανακαλύπτω την γλώσσα, πρόκειται πάντα για μια εξαιρετικά δύσκολη άσκηση του τρόπου να κοινωνώ «εκ του μηδενός» με τον κόσμο, πρέπει από την αρχή να μάθω, γιατί κανείς δεν με εδίδαξε (ο λόγος είναι πάντοτε μια αυτοδίδακτη λειτουργία), πώς να μιλώ προς αυτόν και γι' αυτόν. Η γλώσσα του ανθρώπου είναι θλιβερά κατάφορτη από λεκτικούς αυτοματισμούς — και ο δικός μου τρόπος να μιλώ είναι να τους διαλύω, για να μπορεί να λειτουργεί χωρίς εμπόδιο η ουσιώδης πραγματικότητα της γλώσσας, που είναι η συνείδηση.
Μιλώ, σημαίνει πάντα μαθαίνω να μιλώ — και η αγωνία μιας τέτοιας, περίπου καθημερινής μάθησης κάνει να ατονούν οι χαρακτηρισμοί της ερώτησής σας.
(απόσπασμα)
[Γιώργος Χειμωνάς, σε β' πρόσωπο: μια συνομιλία του Γιώργου Χειμωνά με τον Αντώνη Φωστιέρη και τον Θανάση Νιάρχο, περιοδικό η λέξη, σελ. 154, τ. 42, φλεβάρης '85]
κάθε ημέρα μου είναι πάντοτε μία α π ό τ η ν α ρ χ ή επανάληψη της ιστορίας μου — τίποτε δεν έμαθα, τίποτε δεν διδάχθηκα, καμμία μνήμη δεν με βοηθά, πρέπει, πάντα, να αρχίζω την ζωή μου
κάθε ημέρα μου είναι πάντοτε μία α π ό τ η ν α ρ χ ή επανάληψη της ιστορίας μου — τίποτε δεν έμαθα, τίποτε δεν διδάχθηκα, καμμία μνήμη δεν με βοηθά, πρέπει, πάντα, να αρχίζω την ζωή μου
