βρίσκομαι για πρώτη φορά τόσο κοντά στην πραγματοποίηση του παιδικού μου ονείρου, όλη μου τη ζωή περίμενα αυτήν ακριβώς τη στιγμή που ένα αγόρι σαν εσένα θα ερχόταν να με πάρει μαζί του, που η τροχιά μου θα συναντούσε τη δική του τροχιά, και έτσι για πάντα ενωμένοι οι δυο μας θα αγκαλιάζαμε το σκοτάδι, χωρίς δέρμα ή κόκαλα, χωρίς μάτια, χέρια, λαιμούς, μόνο αυτή η μαύρη πύρινη γραμμή μέσα στο αιώνιο μαύρο.
[Γιάννης Μαυριτσάκης, Vitrioli, σελ. 64, εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα, 2013]
