Οι Έλληνες, λοιπόν, συλλαμβάνουν στην εσώτερη φύση της αλήθειας κάτι αρνητικό που αντιστοιχεί στο γερμανικό «un». Το «α-» στη γλωσσολογία ονομάζεται «α- στερητικό». Εκφράζει το γεγονός ότι από τη λέξη που έπεται λείπει κάτι. Στην αλήθεια αρπάζεται το Ον από την κρυπτότητα. Η αλήθεια γίνεται κατανοητή από τους Έλληνες ως μια αρπαγή που πρέπει ν' αποσπαστεί από την κρυπτότητα σε μια σύρραξη, στην οποία η φύσις επιδιώκει να κρύβεται. Αλήθεια είναι η εσώτατη σύρραξη της ανθρώπινης φύσης με την ολότητα του Όντος καθ' ευατόν. Πράγμα που δεν έχει να κάνει τίποτε απολύτως με την υπόθεση απόδειξης προτάσεων που λαμβάνει χώρα στο γραφείο.
Η φύσις αντιστοιχεί στο λόγο και την αλήθεια για τη σοφία, αλήθεια με την έννοια του μη κρυμμένου. Αυτή η πρωταρχική σημασία της ελληνικής έκφρασης για την αλήθεια δεν είναι τόσο ακίνδυνη όσο πιστευόταν και όσο εξακολουθεί να πιστεύεται. Η ίδια η αλήθεια είναι μια αρπαγή, δεν υπάρχει απλώς, αλλά ως αποκαλύπτειν απαιτεί τελικώς την κινητοποίηση και τη διακινδύνευση ολόκληρου του ανθρώπου. Η αλήθεια είναι σύμφυτη με το πεπρωμένο του ανθρώπινου Dasein. Είναι η ίδια κάτι κρυμμένο και ως τέτοια συνιστά το ανώτερο. Γι' αυτό λέγει ο Ηράκλειτος: ἁρμονίη ἀφανὴς φανερῆς κρείττων. «Υψηλότερη και ισχυρότερη από τη φανερή αρμονία είναι η κρυφή». Κατ' αυτό τον τρόπο λέγεται: Εκείνο που η φύση συγκαλύπτει είναι ακριβώς το πιο αυθεντικό της, αυτό που δεν εμφανίζεται καθημερινώς. Σε αυτό αντιστοιχεί το γεγονός ότι μέχρι τον Αριστοτέλη η λειτουργία του λόγου είναι εκείνη του ἀποφαίνεσθαι. Πράγμα που σημαίνει: Ο λόγος έχει την αποστολή ν' αναγκάσει το ἀφανές, αυτό που κρύβεται και δεν φαίνεται, ν' αποκαλυφθεί και να εμφανιστεί.
Η παραπάνω ελληνική έννοια της αλήθειας μάς φανερώνει την εσώτατη σχέση μεταξύ του άρχειν του Όντος, της κρυπτότητάς του και του ανθρώπου, ο οποίος ως τέτοιος, και στο βαθμό που υπάρχει, αρπάζει με το λόγο από την κρυπτότητα τη φύση που τείνει να κρύπτεται φέρνοντας κατ' αυτό τον τρόπο το Ον στην αλήθεια του.
[Martin Heidegger, Οι Θεμελιώδεις Έννοιες της Μεταφυσικής, σελ. 71-72, μτφ. Θεοφάνης Τάσης, εκδ. Ευρασία, Αθήνα, 2009]
