Γράφουμε λοιπόν για να ξορκίσουμε τις φαντασιώσεις μας; Κι εσείς η ίδια υποστηρίζετε τη θεραπευτική δύναμη της γραφής.
Όταν ήμουν παιδί, φοβόμουν μήπως κολλήσω λέπρα. Μόνο αργότερα, όταν έγραψα κάπου για τη λέπρα, σταμάτησα να τη φοβάμαι, αν αυτό μπορεί να σας εξηγήσει κάτι.
Γράφω για να γίνω ο εκλαϊκευτής του εαυτού μου, για να τον κατακρεουργήσω, κι ύστερα για να πάψω να αισθάνομαι σπουδαία, για να με ξεφορτωθώ: για να πάρει τη θέση μου το κείμενο, έτσι ώστε να υπάρχω λιγότερο. Μόνο σε δύο περιπτώσεις κατορθώνω να απελευθερωθώ από τον εαυτό μου: με τη σκέψη της αυτοκτονίας και με τη σκέψη της γραφής.
[Μαργκερίτ Ντυράς, Μετέωρο πάθος, σελ.81, μτφ.Βάσω Μέντζου, εκδ.Ολκός, Αθήνα, 2013]
