«Δεν θέλω τίποτα πια να κάνεις μόνη σου. Δεν θέλω να κοιμάσαι μόνη σου, να γράφεις μόνη σου, να κάθεσαι μόνη σου στο καφενείο, να χτενίζεσαι μόνη σου. Θέλω να γίνω ο ύπνος σου, το άσπρο σου χαρτί, η χτένα που περνάει μες στα μαλλιά σου, το φλιτζάνι που ακουμπάει τα χείλη σου, το άδειο καφενείο που κάθεσαι το πρωί». Σκαρφάλωνε ο Μανώλης τα βράχια, γύριζε συνέχεια και την κοίταζε και της μιλούσε, φορούσε ένα άσπρο φαρδύ πουκάμισο, ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε η Λούκα χωρίς στολή, το πουκάμισο ανέμιζε στον αέρα, ο Μανώλης γελούσε, τα ξανθά του μαλλιά λαμποκοπούσαν, «ναι» έλεγε η Λούκα, «ναι, ναι, ναι».
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ, σελ.95, εκδ.Ερμής, Αθήνα, 1985]
Ναι
