Ο καθένας ευχότανε με το δικό του τρόπο κάτι να συμβεί. Δεν βλέπανε πως οι νύχτες είχαν αλλάξει υφή και πως ο ουρανός ανέπνεε σαν δέρμα, παλλόταν και τύλιγε το νησί σαν ιστός αράχνης.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ, σελ.35, εκδ.Ερμής, Αθήνα, 1985]
