...κι ο Mark ακούμπησε τα χείλια του πάνω στην πληγή, χωρίς να τη φιλήσει, τα ακούμπησε και τα ξέχασε και μείναν έτσι ώρα πολλή κι η Λούκα έκλεισε τα μάτια και είδε πάλι όλο το βιβλίο της, το στόμα του Mark της το χάριζε, της το ψιθύριζε μέσα απ' την πληγή, και το βιβλίο έμπαινε στο αίμα της και σαν χείμαρρος ζητούσε ξανά μια έξοδο, ζητούσε να γραφτεί.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ, σελ.22, εκδ.Ερμής, Αθήνα, 1985]
