Όμως η πιο βαθιά κι η πιο κρυφή μου αγάπη ανήκει στους ξανθούς και τους γαλανομάτηδες, τους ζωντανούς, τους ευτυχισμένους, τους αξιαγάπητους και τους συνηθισμένους.
Μη με μαλώνετε γι’ αυτή μου την αγάπη, Λισαβέτα· είναι καλή και γόνιμη. Κρύβει μέσα της νοσταλγία, μελαγχολικό φθόνο, λίγη περιφρόνηση και πολλή αγνή ευτυχία.
[Τόμας Μαν, ΤΟΝΙΟ ΚΡΕΓΚΕΡ, σελ.107, μτφ. Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδ.ύψιλον/βιβλία, Αθήνα, 1985]
