ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΤΑΦΟΣ
Ἐδῶ δὲν εἶμαι ὁ Κλέων ποὺ ἀκούσθηκα
στὴν Ἀλεξάνδρεια (ὅπου δύσκολα ξιπάζονται)
γιὰ τὰ λαμπρά μου σπίτια, γιὰ τοὺς κήπους,
γιὰ τ᾽ ἄλογα καὶ γιὰ τ᾽ ἁμάξια μου,
γιὰ τὰ διαμαντικὰ καὶ τὰ μετάξια ποὺ φοροῦσα.
Ἄπαγε· ἐδῶ δὲν εἶμαι ὁ Κλέων ἐκεῖνος·
τὰ εἰκοσιοκτώ του χρόνια νὰ σβυσθοῦν.
Εἶμ᾽ ὁ Ἰγνάτιος, ἀναγνώστης, ποὺ πολὺ ἀργὰ
συνῆλθα· ἀλλ᾽ ὅμως κ᾽ ἔτσι δέκα μῆνες ἔζησα εὐτυχεῖς
μὲς στὴν γαλήνη καὶ μὲς στὴν ἀσφάλεια τοῦ Χριστοῦ.
[70, 1917]
[Κ. Π. Καβάφη, Ποιήματα (1897-1933), σελ. 79, ἐκδ. Ἴκαρος, Ἀθήνα, 1984]
