οὐκ ἐμοῦ ἀλλὰ τοῦ Λόγου ἀκούσαντας
ὁμολογεῖν σοφόν ἐστιν Ἕν Πάντα.
Μία από τις μεταφράσεις που διακρίνονται γενικά για την εσωτερική συνοχή τους είναι η εξής:
Αν ακούσετε όχι εμένα, αλλά το Πνεύμα, τότε είναι σοφό, ακολουθώντας το ίδιο Πνεύμα, να πείτε: τα πάντα είναι ένα (Snell).
σ. 27
Η συνήθης ερμηνεία κατανοεί τη ρήση του Ηράκλειτου ως εξής: είναι σοφό να ακούμε την εκφορά του Λόγου και να δίνουμε προσοχή στο νόημα του εκφερόμενου λόγου, επαναλαμβάνοντας αυτό που ακούστηκε στην απόφανση: Ένα είναι όλα. Υπάρχει ο Λόγος, ο οποίος έχει κάτι να κοινοποιήσει. Υπάρχει και αυτό το οποίο κοινοποιεί, ότι δηλαδή όλα είναι ένα.
Μόνο που το Ἕν Πάντα δεν είναι ό,τι γνωστοποιεί ο Λόγος ως ρήση και αφήνει να εννοηθεί ως νόημα. Το Ἕν Πάντα δεν είναι ό,τι αποφαίνεται ο Λόγος, αλλά το Ἕν Πάντα δηλώνει με ποιον τρόπο ο Λόγος αναπτύσσει την ουσία του.
σ. 45
[Martin Heidegger, Λόγος, Μοίρα, Αλήθεια / Ηράκλειτος, Παρμενίδης, μτφρ. Ι. Αβραμίδου, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 2009]
το Ἕν Πάντα δηλώνει με ποιον τρόπο ο Λόγος αναπτύσσει την ουσία του
--------
Η παρατιθέμενη ρήση του Ηράκλειτου λέει στη διασαφητική μετάφραση τα εξής:
Μην ακούτε εμένα τον θνητό που σας μιλά, αλλά να τείνετε την προσοχή σας προς τη συλλέγουσα απόθεση. Όταν ανήκετε σε αυτήν τότε θα ακούτε πραγματικά. Ένα τέτοιο ακούειν είναι, καθόσον επισυμβαίνει ένα αφήνειν-να-συν-πρόκειται, μπροστά στο οποίο κείται το σύνολο, το περισυλλέγον αφήνει να κείται, η συγκομίζουσα απόθεση. Όταν επισυμβαίνει ένα αφήνειν-να-κείται του αφήνειν-να-πρόκειται, τότε συμβαίνει με προσίδιο τρόπο το μοιραίο. Διότι το καθαυτό μοιραίο, η μόνη μοίρα, είναι το μοναδικό-εν που ενώνει τα πάντα.
Αν αφήσουμε τις διασαφήσεις κατά μέρος χωρίς να τις λησμονήσουμε, αν προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε στη γλώσσα μας το Ρηθέν του Ηράκλειτου, τότε η ρήση θα λέει το εξής:
Να ακούτε όχι εμένα αλλά τη συγκομίζουσα απόθεση: να αφήνετε να κείται το ταυτόν: Το μοιραίο αναπτύσσει την ουσία του (τη συγκομίζουσα απόθεση): Το Ένα που ενώνει τα Πάντα.
σ. 54-55
