ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ ΔΑΡΕΙΟΥ
Πιστοὶ μὲς στοὺς πιστούς, γέροντες Πέρσες,
σύντροφοι ἐσεῖς τῆς νιότης μου, γιὰ ποιό
πάθημα πάσχει ἡ πόλη; Κλαίει καὶ χτυπιέται ἡ γῆ
καὶ σκίζεται. Καὶ μὲ τυλίγει ὁ φόβος
βλέποντας πλάι στὸν τάφο τὴ γυναίκα μου.
Ὅσο γιὰ τὶς χοές, τὶς δέχτηκα ὁλοπρόθυμα.
Κι ἐσεῖς, μπροστὰ στὸν τάφο μου, μὲ κράζετε νὰ βγῶ
μὲ θρήνους καὶ φωνὲς ποὺ τὶς ψυχὲς ἀνακαλοῦν.
Δὲν βγαίνει μ᾽ εὐκολία κανείς. Οἱ θεοὶ τοῦ κάτω κόσμου
πιὸ πρόθυμοί ᾽ναι νὰ κρατοῦν παρὰ ν᾽ αφήνουν τοὺς νεκροὺς.
Ὅμως ἐγὼ ὑπερίσχυσα σ᾽ αὐτοὺς. Καὶ νά με.
Τώρα μίλα μου γρήγορα, νὰ μὴν ἀργήσω.
Ποιό νέο καὶ βαρὺ κακὸ βρῆκε τοὺς Πέρσες;
[Αἰσχύλου, Πέρσες, σελ. 73, μτφρ. Παναγιώτης Μουλλᾶς, ἐκδ. Στιγμή, Ἀθήνα, 2018]
