Αὐτό, λοιπόν, μὲ τὰ παιδιὰ τὸ φυσικὸ ἢ τὸ παράδοξο. Νὰ κοιμᾶται τὸ πνεῦμα τους καὶ τὸ μάτι τους νὰ λοξοκοιτάει ἡγεμονικά. Νά ᾽χει τὴν ἱκανότητα ἡ φαντασία τους νὰ γίνεται ἕνα μὲ τὴν ἔξω πραγματικότητα, ἀκόμη καὶ νὰ τὴν παραμερίζει, ἀκόμη καὶ νὰ τὴν στοιχειώνει. Νὰ κατέχονται πολλὲς φορὲς ἀπὸ αἰσθήματα σκληρά, ἀκόμη καὶ ἀπάνθρωπα, ἀλλὰ μὲ καθαρὴ τὴν συνείδησή τους.
[Ζυράννα Ζατέλη, Ὁ θάνατος ἦρθε τελευταῖος, σελ. 276, ἐκδ. Καστανιώτη, Ἀθήνα, 2021]
