24.4.2021
...ἔτσι ἔφτασα στὸ κελὶ τοῦ Ἅγιου Λύπιου συνοδεμένος ἀπὸ τὲς μυρωδίες τοῦ κάμπου, ἀπὸ τὰ γλυκότρεχα νερά, καὶ ἀπὸ τὸν ἀστρόβολον οὐρανό, ὁ ὁποῖος ἐφαινότουνα ἀποπάνου ἀπὸ τὸ κεφάλι μου μιὰ Ἀνάσταση.
Μ᾽ αὐτὴ τὴν αἴσθηση συνοδεμένος ἔδιωχνα ἀπ᾽ τὶς νύχτες τὸν φόβο τῆς ψυχῆς γιὰ τὸ σκοτάδι στὴν ὕπαιθρο τῶν παιδικῶν μου χρόνων κι ἀπ᾽ ὅταν τὴν ξαναβρῆκα ἀτόφια στὰ λόγια τοῦ ποιητῆ «π᾽ ὁλονυχτὶς ἐσύσμιξε μὲ τ᾽ οὐρανοῦ τὰ κάλλη», αὐτὴν φυλάω ἀκόμη γιὰ νὰ θαυμάζω τὸ ἄπειρο μετέωρο ψηλὰ καὶ νὰ μεθῶ στὶς εὐωδίες τοῦ κόσμου.
[Χρήστος Μποκόρος, eμερολόγιο, σελ. 16, ἐκδ. Μουσεῖο Μπενάκη / EKEΠ, Ἀθήνα, 2021]
