Ἀναχώρηση στὸν Ἀκρινὸ Νότο
Στὴ μέση τῆς ζωῆς ἀγάπησα τὴν Ὁδὸ
τελευταῖα κατοικῶ στὰ Βουνὰ τοῦ Νότου
αὐθόρμητα, συχνὰ βγαίνω μόνος
γνωρίζω τὴν κενότητα τῶν πραγμάτων ποὺ νικᾶ
πηγαίνω μέχρι τὴν ἄκρη τοῦ νεροῦ
καὶ κάθομαι νὰ δῶ τὰ σύννεφα νὰ σηκωθοῦν
ποῦ καὶ ποῦ συναντῶ ἕνα γέροντα τοῦ δάσους
μιλᾶμε καὶ γελᾶμε χωρὶς ἐπιστροφή
[Wang Wei, Κείμενα περὶ Ζωγραφικῆς, σελ. 28, μετάφραση τοῦ Συμεῶν, ἐκδ. Ἄγρα, Ἀθήνα, 2002]
