Μιὰ στιγμὴ μόνο μ᾽ ἐκεῖνον τὸν ὑπέροχο Φίλο
κι ἔλαμψες φῶς, ἀγάπη, ἔκσταση.
Τὰ μάτια σου γέμισαν φωτιὰ καὶ γλύκα.
Ἔλα, γύρισε πίσω στὴ ρίζα τῆς ρίζας
τῆς ἴδιας σου τῆς ψυχῆς.
[Τζελαλαντὶν Ρουμί, Στὸν κῆπο τοῦ Ἀγαπημένου, σελ. 13, Ἀπόδοσις: Καδιῶς Κολύμβα, ἐκδ. Ἁρμός, Ἀθήνα, 2003]
