Τέλειωσα σήμερα ἕνα γραφτό. Νομίζω πὼς γράφω γιὰ νὰ προχωρήσω σὲ κάτι ἄλλο, ποὺ μὲ τὴν ἀράδα του θὰ φέρει ἄλλο, καὶ ἄλλο, καὶ ἄλλο, ὥστε τὰ γραφόμενά μου στὸ τέλος νὰ μὴν εἶναι παρὰ σταθμοὶ ποὺ θὰ περάσω κυνηγώντας κάτι ἄπιαστο, ποὺ δὲ θὰ τὸ φτάσω ποτέ –– ὣς τὸ τέλος. Οἱ σταθμοί, ὅμως, σταθμοὶ τοῦ ἴδιου ταξιδιοῦ, καὶ τὰ διάφορα ἄλλα τὸ ἴδιο μὲ διαφορετικὰ πρόσωπα. Μιὰ πολυκοιρανίη μονοκοίρανη, νὰ τὴν πεῖ κανένας.
[Ζήσιμος Λορεντζάτος, Collectanea, σελ. 27-28, ἐκδ. Δόμος, Ἀθήνα, 2009]
