ΡΕΜΠΩ
Η νύχτα, η σκοτεινιά, οι γέφυρες του τρένου,
Οι άθλιοι συντρόφοι του δεν το γνώριζαν·
Η ρητορεία μες στο παιδί, αγωγού σπασμένου
Κομμάτια· τα κρύα έναν ποιητή γεννήσαν.
Ποτά που ο λυρικός κι αβρός φίλος κερνάει
Τις πέντε του αισθήσεις τις απορρυθμίζουν,
Ανοησίες της συνήθειας σταματάει·
Η αδυναμία κι η λύρα πια δεν τον ορίζουν.
Η ποίηση ήταν του αυτιού ειδική ασθένεια·
Δεν έφτανε η αρτιότητα· κόλαση μοιάζει
Της παιδικής ζωής· ξανά να προσπαθήσει.
Τώρα, ένας νέος εαυτός, η μόνη του έγνοια·
Ένας γιος, ένας μηχανικός. Στην Αφρική καλπάζει.
Θέλει η αλήθεια του τον ψεύτη να τον πείσει.
[Γ. Χ. ΩΝΤΕΝ, Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ, σελ. 32, μτφρ. Ερρίκος Σοφράς, εκδ. αντίποδες, Αθήνα, 2020]
Ένα από τα επτά σονέτα της συλλογής Μια άλλη φορά. Ο «λυρικός και αβρός φίλος», ασφαλώς ο Βερλαίν. Ο στίχος τις πέντε του αισθήσεις τις απορρυθμίζουν, αναφορά στο γράμμα του Ρεμπώ προς το φίλο του Paul Demeny (15.3.1871), το περιώνυμο «Γράμμα του οραματιστή» / «Lettre du voyant»: «Ο Ποιητής γίνεται αυτός-που-βλέπει μέσα από μια μακρόχρονη, απέραντη και λελογισμένη απορρύθμιση όλων των αισθήσεων». Το ποίημα μελοποιήθηκε από τον Γερμανό συνθέτη Hans Werner Henze (1926-2012).
Ερρίκος Σοφράς, σ. 109
