Ἀλλὰ παρὰ τοῖς πεπολιτισμένοις λαοῖς λαμβάνεται τοὐλάχιστον φροντὶς περὶ τῆς περιθάλψεως τῶν φρενοβλαβῶν. Παρ᾽ ἡμῖν, μετὰ πεντηκονταετῆ ἀπὸ τῆς συστάσεως τοῦ βασιλείου βίον, μόλις ἤδη κατωρθώθη νὰ γείνῃ αἰσθητὴ ἡ ἀνάγκη καὶ ἡ ὑπὸ τοῦ πολιτισμοῦ ἐπιβαλλομένη ὑποχρέωσις τῆς ὑπάρξεως ἑνὸς ἀσύλου τῶν δυστυχῶν τούτων. Ἐχρειάσθη ν᾽ ἀποτελέσῃ κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ αἰῶνος ἡ Ἑπτάνησος κράτος ἀνεξάρτητον, νὰ ὑπαχθῇ εἶτα ὑπὸ τὴν ἀγγλικὴν διοίκησιν, νὰ κυβερνηθῇ ὑπὸ ξένων, νὰ ἔλθῃ εἰς αὐτὴν ἁρμοστὴς ὁ Δούγλας, νὰ προσαρτηθῇ δὲ τέλος εἰς τὸ παλαιὸν βασίλειον... διὰ νὰ ἔχῃ καὶ ἡ Ἑλλὰς ἓν φρενοκομεῖον. Εἶνε τὸ μόνον. Καὶ λειτουργεῖ ἀπὸ τεσσαρακονταετίας ἤδη ἐν Κερκύρᾳ, ἐγερθὲν τῷ 1838, κείμενον πλησίον τοῦ Σωφρονιστηρίου καὶ ἀποτελοῦν μετ᾽ αὐτοῦ καὶ τοῦ ἐπίσης παρακειμένου Νοσοκομείου τριάδα ἱδρυμάτων πολλῆς κοινωνικῆς χρησιμότητος καὶ ἀξίας, δι᾽ ἃν εἶνε ζηλευτὴ ἡ νῆσος.
[Μιχαὴλ Μητσάκης, Εἰς τὸν οἶκον τῶν τρελλῶν, σελ. 85, ἐκδ. Πατάκη, Ἀθήνα, 2004]
Τὰ πρὸς ἴασιν μέτρα φαίνεται ὅτι καθυστεροῦσιν. Αὐτῆς τῆς ὑδροθεραπευτικῆς σπανία γίνεται χρῆσις. Τὸ συνηθέστερον εἶνε τὸ ἁπλούστερον – τὸ ξύλον.
σ. 87
Ὅσοι εἶνε, τόσαι διάφοροι ἐκφράσεις, τόσαι διάφοροι ὄψεις, τόσαι διάφοραι τρέλλαι. Ὅ,τι ἔχουσι πάντες κοινὸν πρὸς ἀλλήλους εἶνε ἡ ἐπιθυμία τῆς ἀνακτήσεως τῆς ἐλευθερίας των... καὶ ἡ αἴτησις σιγάρων.
σ. 88
