Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος· και σπεύδει προς τον τόπον αυτού όθεν ανέτειλεν· ακαταπαύστως περιστρεφόμενος υπάγει, και επανέρχεται επί τους κύκλους αυτού, ο άνεμος.
Και ουδέν νεώτερον.
Ουρανία (Ι)
Το τελευταίο βαλς του Ρομαντισμού.
Σε μεγαλοπρεπείς βεράντες
δεσποινίδες με οργάντζες
κύριοι διστακτικοί
το χορεύουν.
Το τελευταίο βαλς του Ρομαντισμού.
Στις παλάμες των σερβιτόρων
πρώην αυτοκρατόρων
οι δίσκοι ταλαντεύονται
ποτήρια ηδυπαθώς
το χορεύουν
ενώ οι υπολογιστές αφανείς
στα τέσσερα σημεία της γης
με βλέμματα πιεστικά
το χρόνο
εποπτεύουν.
Στο τελευταίο βαλς του Ρομαντισμού.
Ξαφνικά οι ορχήστρες σιγούν...
εμφανίζονται όλοι με στολές αστροναυτών
με πυραύλους φεύγουν
γι' αλλού.
Εγκαταλείπουν τη Μελπομένη
ναυαγοί ασημένιοι
λίγο πριν ο ήλιος εκραγεί.
Λίγο πριν λιώσει τη γη.
Την ιστορία τους τελειώνουν εκεί.
Στον πλανήτη που έχουν γεννηθεί.
Τώρα την Μούσα τους τη λεν Ουρανία
ποιήτρια τεράστιου διαστημικού σταθμού
Πλέουν σε πελάγη υπεριώδους ευτυχίας
διαγράφουν την τελική τους ελλειπτική τροχιά
και χορεύουν
το βαλς του Ουρανού.
[Λένα Πλάτωνος, Τα λόγια μου, σελ. 80-81, εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα, 2005]
