Στο μυθιστόρημά της Τα κύματα η Βιρτζίνια Γουλφ περιγράφει ένα νεαρό, τον Νέβιλ, να παρατηρεί τον αγαπημένο του Μπέρναρντ καθώς τον πλησιάζει απ' την άλλη πλευρά ενός κήπου:
Κάτι τώρα μ' αφήνει· κάτι τώρα μ' εγκαταλείπει για να πάει να συναντήσει τη σιλουέτα που έρχεται, και με διαβεβαιώνει ότι τον ήξερα πριν ακόμα δω ποιος είναι. Πόσο παράξενα αλλάζει κανείς όταν πλησιάζει, ακόμα κι από απόσταση, ένας φίλος. Πόσο χρήσιμη υπηρεσία προσφέρουν οι φίλοι μας όταν μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Αλλά πόσο επώδυνο είναι να σ' επαναφέρουν στην πραγματικότητα, να εξασθενείς, να νιώθεις τον εαυτό σου αλλοιωμένο, ανακατεμένο, να γίνεσαι κομμάτι ενός άλλου. Καθώς με πλησιάζει, δεν είμαι πια εγώ, αλλά ο Νέβιλ αναμειγμένος με κάποιον άλλο ––με ποιον; –– με τον Μπέρναρντ; Ναι, με τον Μπέρναρντ, και στον Μπέρναρντ θ' απευθύνω το ερώτημα: Ποιος είμαι;
[Αν Κάρσον, ΕΡΩΣ Ο ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΟΣ - δοκίμιο για το ερωτικό παράδοξο στην κλασική παράδοση, σελ. 56, μτφρ. Ανδρονίκη Μελετλίδου, εκδ. Δώμα, Αθήνα, 2019]
