Στο νησί, η Lou κάθεται στα πόδια μου. Βάζω το χέρι, αφουγκράζομαι την καρδιά της. Χτυπάει γλυκά και σταθερά. Ακούω τον γκιόνη. Ένα μακρινό γαβγητό. Τα τζιτζίκια τραγουδάνε ακόμη. Ένα σούρσιμο στις πέτρες. Η ζωή γύρω μου με συγκλονίζει. Βάζω τα κλάματα. Δεν την είχα ακούσει ποτέ...
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μαμά, σελ. 136, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2004]
